Turklerin VATAN HAINI dedigi Hrant Dink'in Agos gazetesind..

Hrant Dink'in Agos gazetesindeki "Ruh halimin güvercin tedirginliði"
baþlýklý son yazýsý þöyle:

Baþlangýcýnda, "Türklüðü aþaðýlamak" suçlamasýyla Þiþli Cumhuriyet
Savcýlýðý'nca hakkýmda baþlatýlan soruþturmadan tedirginlik duymadým. Bu ilk
deðildi. Benzer bir davaya zaten Urfa'dan aþinaydým.

2002 yýlýnda Urfa'da gerçekleþen bir konferansta yaptýðým konuþmada "Türk
olmadýðýmý... Türkiyeli ve Ermeni olduðumu" söylediðim için "Türklüðü
aþaðýlamak" suçlamasýyla üç yýldan beri yargýlanýyordum.

Duruþmalarýn gidiþatýndan dahi habersizdim. Hiç ilgilenmiyordum. Urfa'dan
avukat arkadaþlar gýyabýmda yürütüyorlardý celseleri.

Þiþli Savcýsý'na gidip ifade verdiðimde de hayli umursamazdým. Sonuçta
yazdýðýma ve niyetime güveniyordum. Savcý, yazýmýn sadece birbaþýna hiç bir
þey anlaþýlmayan o cümlesini deðil, yazýnýn bütününü deðerlendirdiðinde,
benim "Türklüðü aþaðýlamak" gibi bir niyetimin bulunmadýðýný kolaylýkla
anlayacaktý ve bu komedi de bitecekti.

Soruþturma sonunda bir dava açýlmayacaðýna kesin gözüyle bakýyordum.
Kendimden emindim

Ama hayret iþte! Dava açýlmýþtý.

Yine de iyimserliðimi kaybetmedim.

O kadar ki, telefonla canlý olarak baðlandýðým bir televizyon programýnda,
beni suçlayan avukat Kerinçsiz'e "Çok heveslenmemesini, bu davadan herhangi
bir ceza yemeyeceðimi, eðer ceza alýrsam bu ülkeyi terk edeceðimi" dahi dile
getirdim.

Kendimden emindim, gerçekten yazýmda Türklüðü aþaðýlamak gibi bir niyetim ve
kastým -hiç ama hiç- yoktu. Dizi yazýlarýmýn tamamýný okuyanlar bunu çok net
olarak anlayacaklardý.

Nitekim iþte, bilirkiþi olarak tayin edilen Ýstanbul Üniversitesi öðretim
üyelerinden oluþan üç kiþilik heyetin mahkemeye sunmuþ olduðu rapor da bunun
böyle olduðunu gösteriyordu.

Endiþelenmem için bir sebep yoktu, davanýn þu ya da bu aþamasýnda muhakkak
yanlýþtan dönülecekti.

"Ya sabýr" çeke çeke...

Ama dönülmedi.

Savcý, bilirkiþi raporuna raðmen cezalandýrýlmamý istedi.

Ardýndan da hakim altý ay mahkumiyetime karar verdi.

Mahkumiyet haberini ilk duyduðumda, kendimi, dava süresi boyunca beslediðim
ümitlerimin acý tazyiki altýnda buldum. Þaþkýndým... Kýrgýnlýðým ve isyaným
had safhadaydý.

"Bak þu karar bir çýksýn, bir beraat edeyim, siz o zaman bu
konuþtuklarýnýza, yazdýklarýnýza nasýl piþman olacaksýnýz" diye dayanmýþtým
günlerce, aylarca.

Davanýn her celsesinde "Türkün kaný zehirlidir" dediðim dile getiriliyordu
gazete haberlerinde, köþe yazýlarýnda, televizyon programlarýnda. Her
seferinde "Türk düþmaný" olarak biraz daha meþhur ediliyordum. Adliye
koridorlarýnda üzerime saldýrýyordu faþistler, ýrkçý küfürlerle.

Pankartlarla hakaretler yaðdýrýyorlardý. Yüzlerceyi bulan ve aylardýr yaðan
telefon, email, mektup tehditleri her seferinde biraz daha artýyordu.

Tüm bunlara "Ya sabýr" çekip, beraat kararýný bekleyerek dayanýyordum. Karar
açýklandýðýnda nasýl olsa gerçek ortaya çýkacak ve bu insanlar
yaptýklarýndan utanacaklardý.

Tek silahým samimiyetim Ama iþte karar çýkmýþtý ve tüm ümitlerim yýkýlmýþtý.
Gayrý, bir insanýn olabileceði en sýkýntýlý konumdaydým.

Hakim "Türk Milleti" adýna karar vermiþti ve benim "Türklüðü aþaðýladýðýmý"
hukuken tescillemiþti. Her þeye dayanabilirdim ama buna dayanmam mümkün
deðildi.

Benim anlayýþýmla, bir insanýn birlikte yaþadýðý insanlarý etnik ya da
dinsel herhangi bir farklýlýðý nedeniyle aþaðýlamasý ýrkçýlýktý ve bunun
baðýþlanýr bir yaný olamazdý.

Ýþte bu ruh haliyle, kapýmda hazýr bekleyen ve "Daha önce dile getirdiðim
gibi ülkeyi terk edip etmeyeceðim"i teyit etmek isteyen basýn ve medyadan
arkadaþlara þu açýklamada bulundum:

"Avukatlarýma danýþacaðým. Yargýtay'da temyize baþvuracaðým ve gerekirse
Avrupa Ýnsan Haklarý Mahkemesi'ne de gideceðim. Bu süreçlerden herhangi
birinden aklanamazsam ülkemi terk edeceðim.

Çünkü böylesi bir suçla mahkum olmuþ birinin benim kanaatimce aþaðýladýðý
diðer yurttaþlarla birlikte yaþama hakký yoktur."

Bu sözleri dile getirirken yine her zamanki gibi duygusaldým. Tek silahým
samimiyetimdi.

Kara mizah

Ama gelin görün ki beni Türkiye insanýnýn gözünde yalnýzlaþtýrmaya ve açýk
hedef haline getirmeye çalýþan derin güç, bu açýklamama da bir kulp buldu ve
bu kez de yargýyý etkilemeye çalýþmaktan hakkýmda dava açtý.

Üstelik bu açýklamayý tüm basýn ve medya vermiþti ama onlarýn gözüne batan
ille de AGOS'takiydi. AGOS sorumlularý ve ben, bu kez de yargýyý
etkilemekten yargýlanýr olduk. "Kara mizah" dedikleri bu olsa gerek.

Ben sanýðým, bir sanýktan daha fazla kimin yargýyý etkileme hakký olabilir
ki?

Ama bakýn þu komikliðe ki sanýk bu kez de yargýyý etkilemeye çalýþmaktan
yargýlanýyor.

"Türk Devleti adýna"

Ýtiraf etmeliyim ki Türkiye'deki "Adalet sistemi"ne ve "Hukuk" kavramýna
olan güvenimi fazlasýyla yitirmiþ durumdaydým.

Nasýl yitirmeyeyim? Bu savcýlar, bu hakimler üniversite okumuþ, hukuk
fakültelerini bitirmiþ insanlar deðiller mi? Okuduklarýný anlayacak
kapasitede olmalarý gerekmiyor mu?

Ama gelin görün ki, bu ülkenin Yargý'sý bir çok devlet adamýnýn ve
siyasetçinin de dile getirmekten çekinmediði gibi baðýmsýz deðil.

Yargý yurttaþýn haklarýný deðil, Devlet'i koruyor.
Yargý yurttaþýn yanýnda deðil, Devlet'in güdümünde.

Nitekim þundan bütünüyle emindim ki, hakkýmda verilen kararda da her ne
kadar "Türk Milleti adýna" deniyor olsa da, þu çok açýk ki "Türk Milleti
adýna" deðil, "Türk Devleti adýna" verilmiþ bir karardý bu.

Dolayýsýyla, avukatlarým Yargýtay'a baþvuracaklardý, ama bana haddimi
bildirmeye karar vermiþ derin güçlerin orada da etkili olmayacaklarýnýn
garantisi neydi?

Hem sonra zaten, Yargýtay'dan hep doðru kararlar mý çýkýyordu?

Azýnlýk Vakýflarý'nýn mülklerini elllerinden alan haksýz kararlara ayný
Yargýtay imza atmamýþ mýydý? Baþsavcýnýn çabasýna raðmen.

Nitekim iþte baþvuruda bulunduk da ne oldu?

Yargýtay Baþsavcýsý týpký bilirkiþi raporunda olduðu gibi suç unsuru
bulunmadýðýný belirtti ve beraatimi istedi ama Yargýtay yine de beni suçlu
buldu.

Ben yazdýðýmdan ne kadar eminsem Yargýtay Baþsavcýsý da o kadar okuyup
anladýðýndan emindi ki, karara da itiraz etti ve davayý Genel Kurul'a
taþýdý.

Ama, ne diyeyim ki, bana haddimi bildirmeye soyunmuþ olan ve muhtemelen de
davamýn her kademesinde bilemeyeceðim yöntemlerle varlýðýný hissettiren o
büyük güç, iþte yine perde arkasýndaydý.

Nitekim Genel Kurul'da da oy çokluðuyla benim Türklüðü aþaðýladýðým ilan
edildi.

Güvercin gibi

Þu çok açýk ki, beni yalnýzlaþtýrmak, zayýf ve savunmasýz kýlmak için çaba
gösterenler, kendilerince muradlarýna erdiler.

Daha þimdiden, topluma akýttýklarý kirli ve yanlýþ bilginin tesiriyle Hrant
Dink'i artýk "Türklüðü aþaðýlayan" biri olarak gören ve sayýsý hiç de az
olmayan önemli bir kesim oluþturdular.

Bilgisayarýmýn güncesi ve hafýzasý bu kesimdeki yurttaþlar tarafýndan
gönderilen öfke ve tehdit dolu satýrlarla yüklü.

(Bu mektuplardan birinin Bursa'dan postalandýðýný ve yakýn tehlike arzetmesi
açýsýndan da hayli kaygý verici bulduðumu ve tehdit mektubunu Þiþli
Savcýlýðý'na teslim etmeme raðmen bugüne deðin herhangi bir sonuç
alamadýðýmý yeri gelmiþken not düþeyim.)

Bu tehditler ne kadar gerçek, ne kadar gerçek dýþý? Doðrusu bunu bilmem
elbette mümkün deðil.

Benim için asýl tehdit ve asýl dayanýlmaz olan, kendi kendime yaþadýðým
psikolojik iþkence.

"Bu insanlar þimdi benim hakkýmda ne düþünüyor?" sorusu asýl beynimi
kemiren.

Ne yazýk ki artýk eskisinden daha fazla tanýnýyorum ve insanlarýn "A bak, bu
o Ermeni deðil mi?" diye bakýþ fýrlattýðýný daha fazla hissediyorum.

Ve refleks olarak da baþlýyorum kendi kendime iþkenceye.
Bu iþkencenin bir yaný merak, bir yaný tedirginlik.
Bir yaný dikkat, bir yaný ürkeklik.

Týpký bir güvercin gibiyim...

Onun kadar saðýma soluma, önüme arkama göz takmýþ durumdayým.

Baþým onunki kadar hareketli... Ve anýnda dönecek denli de süratli.

Ýþte size bedel

Ne diyordu Dýþiþleri Bakaný Abdullah Gül? Ne diyordu Adalet Bakaný Cemil
Çiçek?

"Caným, 301'in bu kadar da abartýlacak bir yaný yok. Mahkum olmuþ hapse
girmiþ biri var mý?"

Sanki bedel ödemek sadece hapse girmekmiþ gibi...

Ýþte size bedel... Ýþte size bedel...

Ýnsaný güvercin ürkekliðine hapsetmenin nasýl bir bedel olduðunu bilir
misiniz siz ey Bakanlar..? Bilir misiniz..?
Siz, hiç mi güvercin izlemezsiniz?

"Ölüm-Kalým" dedikleri

Kolay bir süreç deðil yaþadýklarým... Ve ailece yaþadýklarýmýz.
Ciddi ciddi, ülkeyi terk edip uzaklaþmayý düþündüðüm anlar dahi oldu.

Özellikle de tehditler yakýnlarýma bulaþtýðýnda...

O noktada hep çaresiz kaldým.

"Ölüm-Kalým" dedikleri bu olsa gerek. Kendi irademin direniþçisi olabilirdim
ama herhangi bir yakýnýmýn yaþamýný tehlike altýna atmaya hakkým yoktu.
Kendi kahramaným olabilirdim, ama býrakýn yakýnýmý, herhangi bir baþkasýný
tehlikeye atarak, yiðitlik yapmak hakkýna sahip olamazdým.

Ýþte böylesi çaresiz zamanlarýmda, ailemi, çocuklarýmý toplayýp, onlara
sýðýndým ve en büyük desteði de onlardan aldým. Bana güveniyorlardý.

Ben nerede olursam onlar da orada olacaktý.
"Gidelim" dersem geleceklerdi, "Kalalým" dersem kalacaklardý.
Kalmak ve direnmek.

Ýyi de, gidersek nereye gidecektik?
Ermenistan'a mý?

Peki, benim gibi haksýzlýklara dayanamayan biri oradaki haksýzlýklara ne
kadar katlanacaktý? Orada baþým daha büyük belalara girmeyecek miydi?

Avrupa ülkelerine gidip yaþamak ise hiç harcým deðildi.
Þunun þurasýnda üç gün Batý'ya gitsem, dördüncü gün "Artýk bitse de dönsem"
diye sýkýntýdan kývranan ve ülkesini özleyen biriyim, oralarda ne yapardým?

Rahat bana batardý!

"Kaynayan cehennemler"i býrakýp, "Hazýr cennetler"e kaçmak herþeyden önce
benim yapýma uygun deðildi.

Biz yaþadýðý cehennemi cennete çevirmeye talip insanlardandýk.
Türkiye'de kalýp yaþamak, hem bizim gerçek arzumuz, hem de Türkiye'de
demokrasi mücadelesi veren, bize destek çýkan, binlerce tanýdýk tanýmadýk
dostumuza olan saygýmýzýn gereðiydi.
Kalacaktýk ve direnecektik.

Bir gün gitmek mecburiyetinde kalýrsak ama... Týpký 1915'teki gibi
çýkacaktýk yola... Atalarýmýz gibi... Nereye gideceðimizi bilmeden...
Yürüyerek yürüdükleri yollardan... Duyarak çileyi, yaþayarak ýzdýrabý...

Öylesi bir serzeniþle iþte, terk edecektik yurdumuzu. Ve gidecektik
yüreðimizin deðil, ama ayaklarýmýzýn götürdüðü yere... Her neresiyse.

Ürkek ve özgür

Dilerim böylesi bir terk ediþi hiç ama hiç yaþamak mecburiyetinde kalmayýz.
Yaþamamak için fazlasýyla umudumuz, fazlasýyla da nedenimiz var zaten.

Þimdi artýk Avrupa Ýnsan Haklarý Mahkemesi'ne baþvuruyorum.
Bu dava kaç yýl sürer, bilemem.

Bildiðim ve beni bir miktar rahatlatan gerçek þu ki, hiç olmazsa dava bitene
kadar Türkiye'de yaþamaya devam edeceðim.
Mahkemeden lehime bir karar çýkarsa kuþkusuz çok daha sevineceðim ve bu da
demektir ki artýk ülkemi hiç terk etmek zorunda kalmayacaðým.

Muhtemelen 2007 benim açýmdan daha da zor bir yýl olacak.
Yargýlanmalar sürecek, yeniler baþlayacak. Kimbilir daha ne gibi
haksýzlýklarla karþý karþýya kalacaðým?

Ama tüm bunlar olurken þu gerçeði de tek güvencem sayacaðým.

Evet kendimi bir güvercinin ruh tedirginliði içinde görebilirim, ama
biliyorum ki bu ülkede insanlar güvercinlere dokunmaz.
Güvercinler kentin ta içlerinde, insan kalabalýklarýnda dahi yaþamlarýný
sürdürürler.

Evet biraz ürkekçe ama bir o kadar da özgürce.

Hrant Dink